ΣΧΑΣΗ

Δεν έχω μνήμη
Μονάχα όνειρα
Που ξυρίζουν
Τον αέρα
Απ’ την βλέννα
Των ανοησιών.

Κλάψε μες
Σε λίχνο
Παπαρούνας, το
Δάκρυ σου το
Μάτι μου στον
Στρόβιλο της
Νηνεμίας,
Κλάψε και μην
Ξεχάσεις να
Χάσεις την
Τιμή σου να
Ξεγράψεις, μες
Τις πράξεις σου
Μόνο την
Ανάσα σου
Να ‘χεις

Δεν έχω λόγο
Μονάχα σιωπή
Που διυλίζει
Την αιχμή
Της εμμονής,
Μονάχα σιωπή
Που αναπνέει
Με τα ρουθούνια
Αιώνιας λάμψης
Μύθου απόλυτου
Και κοινού

Σχάζε, λοιπόν,
Δίχως να
Διστάσεις,
Σχάζε μες
Στο τίποτα
Πλάσε το
Είναι σου
Απ’ την αρχή
Μονάκριβέ μου
Μύθε,
Παραπληγικό
Κορμί.

ΑΙΜΑ

Τα χρόνια μου
Σπυριά στην
Ανία
Σβήνουν ακαριαία
Στην
Θέα αδιάβλητων
Εκπλήξεων ασάλευτου
Χρόνου σε
Όραμα
Πανάρχαιο, Όπως
Ανάβουν
Πλανήτες στα
Μυαλά
Ατίθασων
Νεογνών
Άσπιλης
Μάνας που
Δίχως σύζυγο
Μ’ εραστές τις
Κλαγγές των
Ανεκπλήρωτων
Ορμών σπορά
Πνεύματος άηχου
Πόθου σε
Κενό σιωπής,
Φτύνει αίμα.

ΜΕ ΤΟ

Κάντο να
Φέγγει
Ποτάμι στην
Ραχοκοκαλιά
Του, τσιγάρο
Αναμμένο να
Σέρνεται με
Καύτρα μελένιας
Φωτιάς ατίθαση
Τσιγγάνα
Γητεύτρα στον
Πάγο.

Χλαίνη
Αραχνοΰφαντης
Μυρωδιάς στο
Κορμί σε
Σταλίδα
Χειμωνιάτικου
Χαράγματος να
Βρίθει σε
Λαμπηδόνα
Έκσταση
Αμόλυντης
Νεφέλης.

Σε πέρασα
Από
Μέσα μου
Μα
Χάθηκα
Εντός
Του, κυνηγήθηκα
Απ’ τα
Όνειρά
Μου στα
Γκρίζα μαλλιά
Του πατέρα
Μου, στο
Λασπώδες
Τοπίο της
Καρδιάς
Του, γέλασα
Στα
Μονοπάτια της
Γκρίνιας
Μου, φτερούγισα
Στους
Αρμούς του
Πείσματος
Μου, χλιμίντρισα
Στο σύννεφο
Μα πάνω
Απ’ όλα
Λάμνω με
Την έγνοια
Του στις
Σπηλιές της
Αιδημοσύνης
Του αγριμιού
Του.

Με ζήτησες
Μα
Κύλησα στη
Φλέβα
Του, για να
Εξαγνιστώ
Στην
Χλομάδα της
Άλμης, με
Το φθισικό
Του στόμα
Συνταίριαξα τ’
Αδύνατα, τα
‘χτισα
Μπροστά
Μου για να
Διαφύγω από
Πίσω μου,
Πως ν’
Αντέξω μες
Σε δεμένους
Κορμούς;
Αφού
Γνωρίζω πως
Εγώ ο
Ίδιος άδετος
Γεννήθηκα
Για να το
Περιφέρω στ’
Ανύπαρκτα
Βήματά
Του.

ΜΠΑΝΤΑ ΚΡΥΣΤΆΛΛΩΝ

Τριχιές
Δακρύων βελάζουσας
Κύρτωσης
Ντύνουν τα
Κύτταρα του
Σκεβρώματός
Μου. Άλειψε το
Σάλιο σου
Στους λειμώνες
Των ύπνων
Τους, είναι
Φαρμάκι στο
Μάτι της
Ομίχλης.

Χιόνισε
Καρδιά μου
Ν’ ασπρίσει η
Ψυχή μου
Μπάντα κρυστάλλων
Να διαβεί
Το θάνατο
Που τα
Αισθήματά
Τους χτίζουν

ΣΤΑΣΟΥ

Στη θλίψη
Σου σέρνομαι με
Τα δάκρυά
Σου ν’ αποστάζουν
Ξινισμένο μέλι.
Μιλώ στην
Αιχμή σου και
Ξεθάβεις τα
Σαγόνια του
Κενού σου.
Άκου! σου
Λέω την
Ώρα που
Θρυμματίζεις
Την σιωπή μου,
Άκου! τα
Θρύψαλα των
Λυγμών μου
Σου τραγουδούν,
Την γαλήνη
Σου ψιθυρίζουν.
Μα εσύ
Ζητάς να
Ορίζεις το
Χάος με
Χάος και στ’
Απόλυτο χάος
Θάβεσαι
Σεργιανίζοντας
Μέσα του
Αγκιστρωμένη στα
Ξυράφια των
Φόβων σου,
Χύνεις αίμα και
Πίνεις το
Αίμα σου.
Ανασαίνεις με τα
Ουρλιαχτά σου
Πνίγεσαι με τον
Ίδρώτα σου
Στάσου,
Στάσου! σ’ έναν
Απ’ τους
Πνιγμούς
Σου, ασπάσου τον
Παλμό της
Αγωνίας
Μου, αφουγκράσου
Το φλοίσβο της
Καρδιάς
Μου στα
Νοτισμένα
Νύχια της
Τραχύτητάς σου.

Σ’ ΈΝΑ ΦΊΛΟ

Ο πηλός σε
Γνέθει μάτι
Σκαλίσματος στη
Τροχιά που
Αναιρείται στα
Σπαράγματά
Της σημάδι
Απλωσιάς στην
Μηδαμινότητα
Της αναρρίχησης
Σου στο
Απόλυτο, και αν
Ρευστότητα σ’
Ορίζει διυλίζεις
Το χάος
Με την
Μακροθυμία
Σου και ας
Χτυπάς την
Πόρτα του
Θανάτου από
Καπρίτσιο για
Χάρη της
Ζωής, και
Αν τα
Πράγματα
Χάνονται για
Να χυθούν το
Βύζαγμα της
Μάνας σου σ’
Αφανίζει για
Να συλήσεις
Τις στάχτες σου

ΛΙΤΑΝΕΙΑ

Η έξαψη στα δάχτυλά
Σου φτερουγίζει όπως
Τ’ αγρίμι που στο
Πέτρινο καλειδοσκόπιό
Σου τόξα ουράνια
Γεννοβολά.
Η υγρασία στο μέτωπό
Σου στέκει, ο χρόνος μου δεν
Έχει χρόνο έχει μόνο την
Ρευστότητα του
Ιδρώτα σου.
Στην πυξίδα του μυαλού
Μου ο βορράς δείχνει
Ανατολή και η δύση
Εγκυμονεί το νότο,
Πέφτει το μάτι μου
Και βουλιάζει στο
Βυθό του άσπρου
Του με τα νούφαρά
Του να διαχέουν τις
Αχτίδες τους στα
Ενδόμυχά μου.
Συνεχίζω με την μνήμη
Του μέλλοντος στο βλέμμα
Σου, κολυμπώ στους πνεύμονες
Του χώματός σου και
Ξεδιψώ με την αλμύρα του
Κορμιού σου.
Κοιμήσου, κοιμήσου
Μονάχα ο άνεμος
Περιτυλίγει,
Μονάχα ο άνεμος
Σαν μεμβράνη τ’
Άνθη της λιτανείας
Στα σπλάχνα της κλεψύδρας
Τυλίγει.

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ

Λιτό στόμα
Λυτά τσίνορα
Λυγερή ματιά
Ο κόσμος λαμπάδιασε
Κ’ έγινε λυχνία της ανεμελιάς

Κλαδάκι πλουμιστό με
Φεγγάρι τρυφερό
Νυχτοκοπώ σε διάκοσμο
Ιλαρό

Σάλπισμα, σκίρτισμα Της καρδιάς ανέμισμα
Αρμόζω τ’ αντίθετα
Κι αρματώνομαι τα σύνθετα


ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

Σάλτα και όρτσα
τα ρετάλια έγιναν πανιά
και χάθηκα στα νήματα της μνήμης.

Μάτια και χέλια
και ανείπωτα ψεύδη
της οργής και της εμμονής.

Λάθη και αδημονία
συνουσιάζονται
στα ύφαλα της οικουμένης.

Χαμερπή όντα
Και λείψανα της παρακμής.

Λιγδιάζω και οδύρομαι
Λυπούμαι και συνθλίβομαι
Αφανίζομαι
Και ξεχειμωνιάζω.

ΕΡΩΤΑΣ

Μεμβράνη της δίψας
Καλύπτει το σώμα,
Δονείται η μνήμη
Αχνίζει το δέρμα .

Αίσθηση τρίζει,
Φιλί διακλαδίζει
Τη γεύση του έρωτα .

Χάδι λυχνάρι
Φως στο άδειο σκοτάδι,
Σιμώνει το δάκρυ
Να σβήσει την άψη .

Το κάθε σημάδι
Γιορτή στο τοπίο
Της έκλειψης,
Στέκει η θλίψη
Στην άκρη της σκηνής
Της εκπλήρωσης .

ΙΣΩΣ

Ίσως τα σημάδια να χάσκουν
Και τα λιθάρια της ζωής να θρυμματίζονται
Μπρος το απρόβλεπτο.
Ίσως η ανθρώπινη φύση
Να είναι το απρόβλεπτο
Με κατάληξη το πιθανό.
Ίσως, λέω, γιατί το βέβαιο
Πιθανόν να είναι η συνωμοσία
Των ενδεχομένων
Και τα ενδεχόμενα η δυσπιστία
Του εφικτού στο μοναδικό.

Και αν σε όλα αυτά
Δεν έχουμε τίποτα να αντιτείνουμε
Είναι κρίμα,
Γιατί διαμέσου αυτής της αδυναμίας
Θα καταλήξουμε στον αφανισμό.
Αν αντίθετα έχουμε κάτι
Είναι προτιμότερο να σιγήσουμε
Και να κινήσουμε

 

ΔΙΨΑ

Λιχνίζει και συλλαβίζει τη ζήση
Σείει τη μήνι τη λήθη και την τύψη
Γρυλίζει, θυμίζει, σφύζει και μειδιά
Και ξεμυτά

Ξεκινά, συναντά, απ’ την άκρη κρατά
Κοιτά λοξά
Συχνά προσπερνά
Άλλοτε κάθεται ασάλευτα μέχρι πολύ αργά
Πάντως δεν ξεχνά
Μα περιφρονά
Περιγελά
Γελά
Κυλά
Και ξεδιψά

 

ΕΡΕΘΙΣΜΑ

Δετό φιλί
Κλειδί για γιορτή
Μες στην οχλοβοή,
Βέτο και αφορμή
Ορμή

Κληρώνει
Ζυγώνει
Η πλώρη σε ριζώνει
Στο βυθό
Στη νύχτα
Και στο φευγιό

Κληματίδα αναρριχάται
Ρυτίδα γελά
Λαχτάρα σε οδηγά
Μόνο ο χρόνος γερνά

Γυρνά η θηλή
Σε κοίτη δροσερή
Ξαποσταίνει,
Ζαλίζει το νερό,
Φουντώνει
Κοκκινίζει
Όλο τον κόσμο ερεθίζει
Και η γη ιριδίζει

ΑΝΟΙΓΕΙ

Συρτάρι ανοίγει και κλείνει
Συρτάρι βρυχάται
Στον κόρφο του την αλήθεια κρύβει
Και δεν ….,
Ξάφνου
Συρτάρι αλαφροΐσκιωτο ξερνά
Το θησαυρό του
Συρτάρι – φωνή, συρτάρι – οργή
Σημάδι εμμονής, δεν αρκεί
Σημάδι επιμονής, είναι ελαφρύ
Σημάδι ενοχής και … είναι κάτι
Όπως ο ήχος που διαφεύγει
Όπως το μήνυμα που δε φθάνει
Όπως το δίλημμα που γερνά ενώ γελά

Στιγμές συσταίνουν λόγο
Λόχος οι αμφιβολίες
Αρματωσιές οι κινδυνολογίες
Σωρός τα λάφυρα,
Συλλαβιστά τα τρωκτικά βαδίζουν
Να ξυπνήσουν ότι αφανίζουν
Για να αντισταθεί
Να μεταλλαχθεί αντί να χαθεί
Να μην αναπτυχθεί άλλο η σαπίλα
Να γίνει μετάσταση της αγρύπνιας,
Τελικά η απώλεια σημαίνει γέννηση
Και η φθορά μνήμη
Τότε το…

…κινά να ορίσει, ξανά
ξανά να θυμίσει ότι
νέο γεννιέται
γιατί τίποτα δε ξεπηδά από το κενό
και όλα από μια ανάσα προέρχονται,
γιατί τίποτα και όλα
αναμειγνύονται στα καθέκαστα
και κοινοτοπίες αναριγούν στις αστοχίες
γιατί το σιωπηλό στόχο εντοπίζουν
και διυλίζουν ότι…

 

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΧΑΟΣ

ΤΡΕΧΩ ΚΑΙ ΠΕΦΤΩ

Τρέχω και πέφτω
Σηκώνομαι, τρέχω και πέφτω
Ξεσκονίζομαι και ξανατρέχω
Και ξαναπέφτω
Κουτρουβαλώ
Σκάω στη ρίζα ενός δέντρου
Σέρνομαι
Αλείφω τις πληγές μου με λάσπη
Σηκώνομαι μα τρεκλίζω
Δάκρυα στέκουν στα μάτια μου
Τρέμουν τα χείλη και τα χέρια μου
Το πρόσωπό μου συνοφρυωμένο
Τα ρούχα μου σχισμένα
Το παντελόνι μου κατουρημένο από το φόβο

Βηματίζω νύχτα, μέρα
Άυπνος,
Πάντα πεινασμένος
Διψασμένος
Και βρωμισμένος
Βηματίζω στην αρχή αργά
Μετά πιο γρήγορα
Και κάποια στιγμή τρέχω
Τρέχω από
Απληστία για ζωή
Ώσπου ξαναπέφτω
Και ξανασηκώνομαι
Και ξανατρέχω
Και ξανά
Και ξανά

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Μια αλήθεια δεν είναι αρκετή
Οι πολλές ξεχειλίζουν ποτάμια
Είναι ικανές να πάλλονται στο ίδιο κορμί
Είναι ανίκανες να ορίσουν το δρόμο,
Προτιμούν να κάθονται στα κράσπεδα των δρόμων

Μια αλήθεια αν και από μόνη της μπορεί να υπάρξει
Συνάμα είναι ένα μεγάλο ψέμα,
Αναμφίβολα, υπάρχουν πολλές αλήθειες
Όμως συχνά
Σμίγουν στην αντηλιά
Συκοφαντούν και ψευδομαρτυρούν
Στήνουν δολοπλοκίες
Καταδικάζουν δικαίως και αδίκως

Αλήθεια και αλήθειες
Απατούν όταν απαιτούν
Να λογίζονται ως υπέρτατες ουσίες,
Διαφωτίζουν μόνο όταν υπαινίσσονται
Αλλά κυρίως
Εξυπηρετούν για να αυτοεξυπηρετούνται
Επιβάλλονται για να αναιρούνται
Υπάρχουν γιατί υπάρχουμε
Και χάνονται γιατί…
Υπάρχουμε
Αν όμως χαθούμε…